sitting alone under the big tree on a sunday afternoon.

จั่วหัวเอนทรี่ นี้ หลายคนอาจงงเต็กว่า หมายฟาย เอ้ยหมายความว่าไง  แท้จริงแล้ว มันคือคำแปลของ สตูดิโออัลบั้มล่าสุด จากวง โพสฮาร์ดคอร์ ที่เขียนเนื้อเพลงเกี่ยวกับอารมณ์ (ก็อีโมนั่นแล) 

Common Existence  ของวง Thursday  ถึงตรงนี้หลายคนคงอึ้งกับมุขควายๆแบบนี้

แต่จะด่าผมอย่าเดียวก็คงไม่ได้เพราะชื่ออัลบั้ม แปลออกมาในทางนี้จริง>.<

ส่วนตัว ผมไม่ค่อยชอบอัลบั้มที่แล้ว (A City by the Light Divided) เท่าไหร่ แต่ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร   จึงทำให้ผมไม่ค่อยตื่นเต้นนักกับการฟังอัลบั้มนี้    แต่พอหลังจากผมได้ฟัง Split  ที่ทาวงออกมากับวงอินดี้ โพสฮาร์ดคอร์ในตำนานจากญี่ปุ่น Envy   ผมก็ต้องรีบขวนขวายหาอัลบ้ัมนี้มาฟังให้จงได้  

Split ที่ว่านั้นแทบจะเป็น Split แห่งปีที่แล้วเลยจริง กับความเหงา เศร้าหม่นหมองสุดขั้ว ที่สองวงจากคนละทวีป ประเคนมาให้โอ้ว  (บางเพลงของ Thursdayแจ่มกว่าในอัลบั้มอีก)

มาว่ากันที่อัลบั้มเต็มชุดที่ 5 ขอวง Thursday กันต่ออัลบั้มนี้ นั้น ออกมาแบบค่อนข้างเงียบนะ (ผมไม่ค่อยได้ข่าวหรือผมไม่ตามข่าวหว่า55+) แต่ก็อะนะ ตอนนี้กระแสดนตรีแนว อีโม (Emo) กับโพสฮาร์ดคอร์ (Post - Hardcore) ก็ค่อยๆเสื่อมถ่อยไปตามวัฏจักรวงการดนตรี    ทำให้อัลบั้มนี้ อาจไม่ดังตูมตามแบบช่วงอัลบั้ม Full Collapse กับ War All the Time  แถมด้วยชื่อชั้นของวง (ผมหมายถึงความดังในวงกว้าง) ก็ไม่ค่อยดังเท่ากับวง Funeral for a Friend, Saosin, Escape the fate หรือ The Used  แต่โดยตัวดนตรีแล้ว ผมว่าThursday มีภาษีมากกว่า ในแง่ที่ทำเพลงไม่ ฟังง่ายจนเกินไปนักนี่แหละ 

อัลบั้มก็คงยังเป็น งานในแบบ อีโม - โพสฮาร์ดคอร์ ที่เป็นตัวของตัวเองสูง ไม่สมัยนิยมจนน่าเบื่อ เพลง แต่ละเพลง อัดกันแบบเมามันตามสไตล์ แต่ไม่ถึงขั้นโหดมาก  ผสมกับเมโลดี้ หม่น หมอง ท้องไม่รับ ชวนร้องไห้ ฆ่าตัวตายกันเลยทีเดียว   (บอกแล้วว่าเจ้าของบล๊อก เป็นคนหม่นๆ 55+)

แต่ดนตรีดูกระชับมากกว่าอัลบั้มที่แล้ว การผลิตก็เนี้ยบ ใช้ได้  ไม่ได้เนียบจน อารมณ์เพลงขาดหาย  จุดเด่นของวง ก็คงเป็นเสียงร้องของ Geoff Rickly ที่ยังคงร้องเหมือนร้องเพี้ยน สำหรับคนที่ไม่เคยฟัง แต่จริงๆคือการ โหนเสียตามอามรมณ์ของเพลง ถึงจะแกว่งนิดหน่อย แต่ให้อารมณ์ของเนื้อเพลงถ่ายทอดออกมาตามเนื้อหา ตามสไตล์ Emotional (อย่าคิดว่าร้องเพี้ยนนะ เค้าตั้งใจ )และทีเด็ดกว่าก็คือเนื้อหาที่ คมคาย ของ Geoff ที่ถ่ายทอดออกมา อย่างลึกซึ้ง กว่าวงรุ่นเดียวกันเยอะ ไม่ว่าจะเป็นเพลง ที่พูดถึงการแต่งงาน (Last Call)  พูดถึงการเป็นพ่อคนอย่าง (As He Climbed the Dark Mountain) ที่ดนตรีมันมากกก  หรือความเจ็บปวดทางจิตใจ (Time’s Arrow) อันนี้ผมคัดมาจากบทสัมภาษณ์ของวงนะ  เพราะส่วนมากวงนี้จะเขียนเนื้อไปในทางนามธรรม แปลเนื้อหายากมากกกกกก   แปลได้แต่ใจความคร่าวๆ 

อัลบั้มผมชอบมากกว่าอัลบั้มที่แล้วมากเลย ไม่รู้ทำไม  อัลบั้มนี้เหมาะสำหรับคอเพลงร๊อค ที่ถวิลหาความมัน บนเนื้ออันคมคาย และพิสมัยความเจ็บปวด    (มึงเป็นมาโซคิสเหรอ-_-")

ปล. ไว้วันหลังจะหาบทความประวัติของวงมาลง 

เอา video เพลงล่าสุดไปดูกันก่อนละกัน

edit @ 29 May 2009 07:11:12 by runangel